Gloryhammer – Space 1992: Rise of the Chaos Wizards

1header

Ik heb niet snel dat ik iets onfeilbaar vind. Toch is het nieuwe album van Gloryhammer zonder falen. De paar treden die het nog nodig heeft zijngereserveerd voor het principe dat het altijd beter kan. Maar dat is puur formaliteit, Space 1992: Rise of the Chaos Wizards is volmaakt.

Het eerste album van Gloryhammer weerspiegelde de fantasie van een gemiddelde folk-metal fan die in de tijd van weinig creativiteit is vervallen naar een leeftijd waarop het allemaal niet zo veel uitmaakt. De power-/folk metal die de band sterk maakte, is nu een stap verder. Het universum is groter dan we denken, en zo ook de muziek, het is epischer dan ooit. En dat is opvallend want een gemiddelde band die zoveel ruimte neemt, verdwaalt al snel in de creativiteit. Wat er weer voor zorgt dat ze een volledig andere insteek krijgen. Maar dat is hier niet het geval. Nu de nadruk wat meer op de synthesizer ligt komt het ‘space’ thema meer naar voren. De metal maakt het daarmee nog eens moddervet en weerspiegelt een komeet die alles op zijn weg vernederd heeft en een dreigende entree in de lucht maakt.

Ze lenen daarbij veel van wat al bestaat en ze zijn zo een samenvoeging van alles wat we kennen sinds kracht-metaal zich vormde in een volwaardige scene. Zo ook de bandleden, die zichzelf laten zien als de pure personificatie van hoe zij metal zien. Met de voorman als het plastic neefje van Iron Man, zijn de vocalen episch. Maar ook de muziek. De gitaarsolo’s zijn zo geil dat het de speakers uitdruipt. En de synthesizer die overal voorbij snelt, slaat je in je gezicht en doet je vragen naar meer.

Rise of the Chaos Wizards is niet voor niets zo episch: het geeft alles op het moment dat het nodig is. Alle verwachtingen worden gerealiseerd, elk nummer weer. De ene is niet beter dan de andere. Het is één geheel aan episch ruimte metaal.

 

Unicorn Heads

 

Conclusie

Gloryhammer is een callgirl waar je steeds weer om belt. En sinds ze haar haar heeft geverfd komen haar vormen nog beter naar voren.

Metaforen

– De kaas op je pizza
– Het puntje van je potlood
–  The ‘star’ in Star Wars

Pluspunten

– Christopher Bowes
– Space metal
– Christopher Bowes

Minpunten

– Niet op cassette

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s